Bazı hikâyeler vardır ki kurgu gibi görünür, ama tamamen gerçektir. Öyle güçlüdürler ki insanın kalbine işler, tüm mantığı alt üst eder. Bu hikâye de onlardan biri. Beş yaşındaki Anya’nın öldüğü sanıldı. Herkes onunla vedalaşmaya hazırlanıyordu. Ama dedesi, diğer herkesin görmezden geldiği bir detayı fark etti – ve bu detay küçük bir kızın hayatını kurtardı.

Sessiz bir sabah ve ani bir kayıp
Anya, sağlıklı, neşeli, hayat dolu bir çocuktu. O sabah annesi onu yatağında hareketsiz buldu. Nefes almıyordu. Nabzı yoktu. Ambulans çağrıldı. Sağlık görevlileri kısa bir muayeneden sonra onun öldüğünü ilan etti. “Uykuda kalp durması” teşhisi koydular.

Aile şoktaydı. Otopsi yapılmadı. Kimse sorgulamadı, çünkü acı her şeyi bastırıyordu. Cenaze töreni üç gün sonrasına planlandı. Küçük beyaz bir tabut, çiçekler, gözyaşları. Herkes vedalaşmaya hazırdı.

Herkes – bir kişi hariç.

Dededen gelen sessiz bir şüphe
Dede Miroslav, ilk sırada sessizce oturuyordu. Emekli bir demiryolu işçisi, ağırbaşlı bir adam. Daha önce de kayıplar yaşamıştı. Ölümü tanıyordu. Ama bu kez içinde açıklayamadığı bir huzursuzluk vardı. İçinden bir ses, torununun gerçekten gitmediğini fısıldıyordu.

Tabutun kapatılma anı geldiğinde Miroslav ayağa kalktı. Sessizce yürüdü ve net bir sesle konuştu:

— “Henüz kapatmayın.”

Bazıları onun aklını yitirdiğini düşündü. Ama o kararlıydı. Yavaşça tabutun kapağını açtı.

Ve o anda her şey değişti.

Yaşama dönen bir nefes
Anya orada yatıyordu. Yüzü huzurluydu. Ama teni solgun değil, canlıydı. Dudaklarında hâlâ pembelik vardı. Ve sonra… göğsü hafifçe kalktı. Nefes alıyordu.

— “Yaşıyor!” diye bağırdı Miroslav. “Hemen ambulans çağırın!”

Cenaze salonu bir anda karıştı. İnsanlar şaşkınlıkla donakaldı, bazıları ağladı, bazıları hemen telefona sarıldı. Sağlık ekipleri kısa sürede tekrar geldi. Ve olanı doğruladılar: Anya yaşıyordu. Zayıf, ama canlı.

Tıbbi olarak açıklaması: Letarji
Hastanede yapılan incelemelerde Anya’nın çok nadir görülen bir duruma, letarjik uykuya girdiği anlaşıldı. Bu durumda vücut fonksiyonları öyle bir yavaşlar ki kalp atışı ve nefes almak neredeyse tespit edilemez hâle gelir. İlk sağlık ekibi EKG ya da başka cihazlar kullanmamıştı. Sadece yüzeysel bir muayene yapılmıştı. Ölüm sanılmıştı.

Ama Miroslav buna inanmadı. İçgüdüsüne güvendi.

Hayata geri dönüş
Anya, birkaç gün yoğun bakımda kaldı. Yavaş yavaş iyileşti. Bugün tekrar koşuyor, oynuyor, gülümsüyor. Onu tanıyan herkes biliyor: Mezara gömülmesine sadece birkaç dakika kalmıştı.

O günden sonra hastanelerde prosedürler değiştirildi. Ölüm ilanı için yeni denetimler getirildi. Miroslav ise yaşadığı kasabada bir sembole dönüştü — sevginin ve dikkatli bakışın sembolü.

Tıbbi hatadan daha fazlası
Bu olay sadece bir teşhis hatası değil. Bu, bir insanın sezgisine güvenmesi, “herkes böyle diyor”a boyun eğmemesi ve içinden gelen sesi dinlemesiyle ilgili. Çünkü bazen bir hayat, sadece bir kez daha bakmakla kurtarılır.